خبرگزاری فارس - اصفهان| روز هفتم محرم، عبیدالله بن زیاد به عمر بن سعد فرمان داد تا با پانصد سوار راه فرات را ببندد و قطرهای آب به خیمهها نرسد. در این میان، عبدالله بن حصین ازدی فریاد زد: ای حسین! این آب را دیگر بسان رنگ آسمانی نخواهی دید و از عطش جان خواهی داد! امام رو به آسمان کردند و فرمودند: خدایا جان او را بگیر درحالیکه تشنه است. او بعدها به بیماری عجیبی دچار شد که هرچه آب میخورد سیراب نمیشد و با شکمی متورم و با عطش جان داد. اما ریشهٔ این تفکر، یعنی گروگان گرفتن جانِ کودکان برای برد سیاسی و نظامی، نابود نشد؛ این خوی درندگی، هستهٔ اصلی سیاست مدرنِ حرملههای امروز یعنی دونالد ترامپ و بنیامین نتانیاهو است.
اگر روزگاری حرملةبنکاهلاسدی در سایه تاریکِ لشکر کوفه پنهان شده بود، امروز حرملهها علنی و پشت میزهای واشنگتن و تلآویو نشستهاند. بنیامین نتانیاهو و دونالد ترامپ، دقیقاً همان جریانِ غارتگر و قساوت پیشهای هستند که بقای سیاسی و مادی خود را در خون کودکان جستجو میکنند.
صهیونیست با امضای تحریمهای همهجانبهٔ دارویی و غذایی، همان سیاست بستن فرات را احیا کرد و با شلیک مستقیم موشک به اتاقهای نوزادان، کار حرمله را تکمیل کرد. این ساختارِ فکری صهیونیستی است که در آن، جان نوزادان بیدفاع، سوختِ ماشین جنگی و ابزار فشار رسانهای آنهاست. آنها از ریختن خون معصومترین انسانها تغذیه میکنند تا سلطه روبهزوال خود را حفظ کنند.
برای درک اینکه چگونه نتانیاهو و ترامپ بهراحتی فرمان نابودی گهوارهها را صادر میکنند، باید به پشت پردهٔ اخلاقی آنها نگریست. افشای پروندهٔ تکاندهنده جزیره اپستین، پرده از ماهیت واقعی حاکمان غربی و صهیونیست برداشت. این جزیره، نماد عینی کودک کشی، قاچاق انسان و کودک خواری دستگاه غربی است؛ جایی که سیاستمداران تراز اول دنیا و مهرههای اصلی صهیونیسم، جنایت علیه کودکان را به یک شبکهٔ مخوف نظاممند تبدیل کردند.
وقتی سردمداران یک تفکر کودک کش در خلوت خود به چنین درجهای از سقوط و وحشیگری میرسند، تعجبی ندارد که علنی بمبهای چندتنی را بر سر اطفال فرود بیاورند. تفکرِ حاکم بر جزیره اپستین، همان تفکری است که گلوی علیاصغر(ع) را نشانه رفت و امروز بیمارستانهای غزه و لبنان را شخم میزند.
تیر سه شعبهای که حرمله در کمان نهاد، برای دریدن زرههای سنگین بود نه گردن ظریف یک نوزاد ششماهه. آن تیر، ابزارِ نابودی کامل و ایجاد حداکثر رعب و وحشت بود. امروز، موشکهای هدایتشوندهای که با امضای ترامپ و فرمان نتانیاهو بر سر خانهها فرود میآیند، همان تیرهای سه شعبه هستند. هیچ تفاوتی میان چلهٔ کمان حرمله و دکمههای پرتاب موشک رژیم صهیونیستی وجود ندارد.
هدف هر دو یکی است: سلب امنیت از پدران و مادران برای شکستن ارادهٔ جامعه. وقتی بیمارستانها و مراکز درمانی در غزه هدف حملات قرار میگیرند یا خانههای ضاحیه در لبنان با خاک یکسان میشوند، فناوری تغییر کرده است اما دست، همان دستِ حرمله است که از آستینِ ترامپ و نتانیاهو بیرون آمده است.
در ظهر عاشورا، وقتی تمام یاران امام حسین(ع) شهید شدند، امام حسین (ع) برای اتمام حجت بانگ برآورد: «هل من ذابٍّ یذبُّ عن حرم رسول الله؟» با شنیدن این صدا، شیون زنان بلند شد و امام به خیمه رفتند و مشاهده کردند که علیاصغر(ع) از شدت عطش تلظی میکند و لبها را مثل ماهی به هم میزمند؛ چرا که نه آبی بود و نه رباب شیری در سینه داشت.
امام قنداقه را به میدان برد و فرمود: «اگر به من رحم نمیکنید، بر این طفل رحم نمایید.» اما تفکرِ کودک کش کوفی، پاسخ را با تیر سه شعبه داد. سر طفل جدا شد و امام دستانش را از خون پر کرد و به آسمان پاشید و گفت: «هون علیّ ما نزل بی إنّه بعین الله؛ تحمل این مصیبت بر من آسان است چون خدا آن را میبینید.» امام با غلاف شمشیر قبر کوچکی کندند و شهید ششماههشان را دفن کردند؛ قاب جانسوزی که امروز توسط ارتش نتانیاهو در نوار غزه هر روزه تکرار میشود.
حضرت رباب(س) پس از شهادت فرزندش، تکهتکهشدن قنداقه را دید اما در برابر دشمن زانو نزد و با صبر و استقامت، رضایت به تقدیر الهی را به نمایش گذاشت و این پایداری مادرانه، امروز پادزهر اصلی تروریسمِ ترامپ و نتانیاهو است. در طول هشت سال دفاع مقدس، مادران ایرانی با همین الگو فرزندان خود را تقدیم کردند و در جنگ رمضان نیز، این حماسه تکرار شد.
در آن شبهای جنگ رمضان که آسمان شاهد حملات موشکی و تهدیدهای جنونآمیز صهیونیستها بود، مادران بارداری در این دیار بودند که نوزادشان را از دست دادند. این نوزادان به شهادت رسیدند تا نشان دهند ستمگریِ مدرن حتی شکم مادران را هم ناامن میکند؛ اما صبوری این مادران، نقشهٔ ترامپ را برای تسلیم کردن این امت باطل کرد.
معصومیت حضرت علیاصغر (ع) سندی ابدی است که هیچکس با سانسور نمیتواند آن را پنهان کند. امروز نوزادانی چون «جمیل نجمالدین نجم» در غزه، «فاطمه حمدان» در لبنان، «مجتبی» سهروزه و زهرا محمدی گلپایگانی ۱۴ماهه در ایران که زیر آوارهای بمباران صهیونیستها جان دادند، نشانههای زندهٔ همان مظلومیت هستند.
خون این نوزادان، وجدانهای بیدار جهان را علیه ستمگرانی که نامشان در پروندههای اپستین و کشتار غزه، لبنان و ایران ثبت شده، شورانده است. گهوارههای خالی از فرات تا مدیترانه، روزشمار نابودی حرملههای زمانه هستند و این داغ بر دل انسانیت زنده است تا روزی که منتقم حقیقی ظهور کند و تقاص تمام این ستمها را بستاند.
#حدیثه-وهابی