دکتر «زهرا محمودی» در گفت وگو با رادیو جوان، ضمن تاکید بر این مساله که اقشار مختلف جامعه همواره در عرصه فضای خودکنترلیِ اجتماعی در حوزه مسئولیت‌های فردی و اجتماعی‌شان نقش‌آفرین هستند، اظهار کرد: با توجه به این موضوع باید بگویم که جشنواره فجر امسال در این گستره به ویژه با محوریت قرار دادن شعار «تجلی اراده ملی» بسیار تاثیرگذار بود.

مدیرکل امور زنان و خانواده ستاد امر به معروف و نهی از منکر کشور افزود: همه ما در جامعه مسئولیت داریم؛ فارغ از اینکه عنوان‌ها و کلیشه‌های فردی و اجتماعی بخواهند ما را به اشتباه به سمت و سوی دیگری سوق دهند؛ لذا با در نظر گرفتن این مساله تلاش ستاد امر به معروف و نهی از منکر اهتمام به (تغییرِ ذهنی) است که در این راستا حضور و کنش‌گری مسئولانه می‌تواند مهم باشد.

دکتر محمودی ادامه داد: موضوع دیگر حرکت برای تحقق وفاق اجتماعی و همدلی است که از اهمیت بسزایی برخوردار است؛ جامعه ما نیازمند اعتمادسازی و امنیت اجتماعی است که متاسفانه به سمت به کمرنگ شدن می‌رود؛ حتی در فیلم‌ها شاهد هستیم که مولفه‌هایی نظیر خانواده، امنیت و اعتماد کردن کمرنگ شده در نتیجه باید از طریق همدلی با مفهوم همان معروف و نهی از منکر به معنای جدا کردن انسان از منکر وارد فضاهای مختلف از جمله هنر و فیلم شد.

وی با اشاره به فیلم « چشم بادومی» که در جشنواره امسال اکران شد، اظهار کرد: این فیلم در مورد دختر نوجوانی بود که تحت تاثیر موسیقی رایج کشور کره جنوبی تحت عنوان «کی-پاپ» است؛ شخصیت اصلی فیلم نماینده نسل جوان ایرانی است که با گسترش اینترنت به سمت فرهنگ‌های خارجی تمایل یافته است؛ اما پرسش اساسی اینجاست که این فیلم سینمایی چه ارتباطی با شرایط امروز جامعه دارد و از سوی دیگر موضوع فیلم چه تلنگری را در مورد بحران هویتی که در کشور داریم به مخاطب می‌زند؟

دکتر محمودی ادامه داد: مساله هویت مولفه بسیار مهمی است و در چهل‌وسومین جشنواره فیلم فجر به این مولفه توجه شده و نَه تنها در فیلم چشم‌بادومی که در چند اثر دیگر نیز شاهد بودیم که به مساله هویت و حوزه نوجوان ورود کردند از جمله فیلم «بچه مردم»؛ اما مساله این است که ما نیازمند تنوع و تعدد چنین رویکردها و آثاری هستیم؛ «آنتونی گیدنز» یکی از جامعه‌شناسان برجسته معتقد است که: «حداقل هر پنج سال یکبار باید هویت خود را بازسازی کنیم»؛ از این دیدگاه استفاده می‌کنم و به این موضوع اشاره خواهم داشت که اگر ما گفتمانی را پذیرفته‌ایم پس این گفتمان باید صورت‌بندی شود به این معنا که صورت‌اش را در سینما ببینیم تا این تصویر تکرارشونده برای مخاطب وجود داشته باشد، در فیلم چشم‌بادومی به خوبی این مساله نشان داده شده است که این تصویر بود که اهمیت یافت و ذیل این اهمیت شخصیت اصلی می خواست شبیه قهرمانی که مقبولیت یافته شود؛ این تصویر، این اثر و نمونه‌هایی از این دست در واقع فضای فرهنگ و هویت کمرنگ شده‌ای را نشان می‌دهد که امروز با آن مواجهیم ؛ متاسفانه در سینمای ایران به این مولفه‌ها بسیار کم ‌توجه شده است.

مدیرکل امور زنان و خانواده ستاد امر به معروف و نهی از منکر کشور گفت: مساله و گمشده سینمای امروز ایران؛ ایجاد یک انسجام اجتماعی است که ذیل این موضوع مولفه‌هایی نظیر مساله هویت، امنیت و امن بودن، همدلی نیز می‌گنجد که همه این موارد در نهایت منجر به ایجاد وفاق ملی می‌شوند.

وی در بخش دیگری از مباحث خود به شعار چهل‌سومین دوره جشنواره فیلم فجر «تجلی اراده ملی» اشاره کرد و گفت: این موضوع در سیر داوری و نامزد شدن فیلم‌ها مورد توجه بود؛ به این معنا که در پی‌رنگ و خط روایت اصلی داستان؛ یک شخصیت، مکان، یا یک موقعیت یا اتفاق موجب شود که یک فرد یا اتفاقی بتواند جامعه پیرامونی خود را تحت تاثیر قرار دهد و آنها را به سمت بهتر شدن سوق دهد، این شاید ملاک ساده‌ای به نظر بیاید اما در واقع چنین نیست و بسیار تاثیرگذار است؛ فکر می‌کنم اگر فیلم موسی(ع) فیلم برگزیده شود شاید برای برخی این مساله به وجود بیاید که شاید چون داستان زندگی یک پیامبر بوده مردم باید به آن توجه می‌کردند؛ البته این نکته مهمی است اما فیلم‌های دیگری هم در جشنواره بودند که صحنه‌های بزنگاه داشتند مثل «زیبا صدایم کن»؛ مساله این است که صحنه‌هایی بودند که شخصیت‌های اصلی فیلم باید انتخاب می‌کردند، برای مثال چند صحنه داشتیم که شخصیت اصلی می‌گفت: غیبت مرا موجه کن و بگو فلانی فلان جا بود؛ گویی در روایت اصلی داستان پدیده دروغ نجات‌بخش شده و مخاطب در انتهای فیلم ضرری از این منکر برای بازیگر و خط سیر داستان احساس نمی‌کند؛ این رویکرد جدا شدن از یک حقیقت است.

دکتر محمودی تصریح کرد: قطعا وقتی یک منکر مثل دروغ در پی‌رنگ یا خرده‌پی‌رنگ داستان اثرگذار باشد باید ضرر آن نیز در فیلم دیده شود اما چنین نبود؛ این در حالی است که در فیلم موسی شخصیت اصلی که مادر است با تمام ترس و نگرانی‌هایی که برای فرزند خود دارد او را در نیل رها می‌کند و وقتی از او سوال می‌کنند که فرزندت دختر است یا پسر، در حالی که می‌تواند به راحتی دروغ بگوید که فرزند من دختر است و از آن مخمصه نجات پیدا کند اتفاقا بسیار ظریف دروغ نمی گویند و این پاکی و نجابت در فیلم به مخاطب منتقل می‌شود و اینکه تنها دستِ یاری‌گر خداست که انسان را نجات می‌دهد؛ در نتیجه شاید سیری که در عرصه امر به معروف و نهی از منکر به دنبال آن هستیم بتواند در این شکل از روایت‌ها ذیل داستان فیلم ها مورد توجه قرار بگیرد.