به گزارش روابط عمومی ستاد امر به معروف و نهی از منکر استان کرمانشاه سید محمد علی بصام تبار در مصاحبه خبری افزود: در روایات اسلامی از امر به معروف و نهی از منکر با تعابیر رفیع و عمیقی مانند «قوام شریعت» و هم چنین ضمانت بقای کلیه احکام یاد شده است.

ایشان گفت: اهمیت عمل به این واجبِ فراموش شده تا به آن جاست که امیر مومنان علیه السلام پس از ضربت خوردن توسط ابن ملجم مرادی و در وصیت به امام حسن و امام حسین علیهما السلام می‌فرمایند: امر به معروف و نهی از منکر را ترک نکنید که اشرار بر شما مسلّط خواهند شد. سپس هر چه دعا کنید مستجاب نمی شود. از جمله پیامدهای خطرناکی که جامعه ترک کننده امر به معروف و نهی از منکر با آن مواجه است، تسلّط اشرار و انسان‌های نابابی است که مسیر حرکت جامعه به سمت سعادت را سد خواهند کرد.

بصام تبار افزود:ترک این دوفریضه موجب می‌شود تا همان کوفه‌ای که روزگاری علی بن ابی طالب علیهما السلام در آن خطبه می‌خواند، به دست شروری مانند حجاج بن یوسف ثقفی بیافتد! جنایت‌کار مستبدی که در نظرش ریختن خون انسان با حیوان تفاوت چندانی نداشت!جالب آن است که مطابق این روایت، در چنین شرایطی حتی دعای نیکان برای رهایی از ظلم بی پایان شرورها نیز مستجاب نخواهد شد! لازم به ذکر است که این مسأله تنها به دوران امام علی علیه السلام خلاصه نشده و در عصر حاضر نیز مصادیقی دارد.اگر امروزه نیز جامعه (خصوصا مؤمنین) به تکلیف شرعی خود در این مسأله عمل نکند، ممکن است انسان‌هایی در نهادها و دستگاه‌های مختلف بر سر کار بیایند که مسیر حرکت جامعه را به انحراف بکشانند.

وی عنوان کرد: می‌دانیم که بالاترین مرتبه ی امر به معروف و نهی از منکر، در حوزه مسئولان است. یعنی نظارت دائمی و سخت گیرانه‌ی مردم بر حاکمان و صاحبان امر! اگر رعایت حدود الهی در ساحت فردی واجب است، به طریق اولی در آن‌ جا که مسأله‌ی جامعه اسلامی در میان است، اهمیت این مسئله‌ بیش تر احساس می‌شود.

بصام تبار گفت:آن جا که یک مقام مسئول بر خلاف شرع و قانون مرتکب ظلم و فساد شد، اگر مؤمنین ساکت شدند و به جهت خشم خدا خشمگین نشدند، پیامد آن فقط به عذاب آخرت خلاصه نشده و در این دنیا نیز گریبان آنان را خواهد گرفت.

ایشان عنوان کرد: در صحنه سیاست امروزِ کشور متأسفانه جریاناتی، امر به معروف و نهی از منکر را به صورت حزبی، باندی و قبیله‌ای تفسیر می‌کنند! گویی که یک فعل حرام اگر از مسئول منتسب به باند ما سر بزند بایستی از کنار آن عبور کرد و با هزار و یک شیوه آن را توجیه کرد! تنها زمانی باید یک مسئول را نهی از منکر کرد که کوچک‌ترین نسبتی با باند ما نداشته باشد! احدی هم حق ندارد تا نسبت به این روند معترض شود.