معلم عزیز

علم آموزی و صبر و ایمان را از پیامبران به ارث برده‌ای و به حقیقت وارث زیبایی‌ها بر گسترهٔ گیتی هستی. قدوم سبز تو سبزینهٔ کوچه باغ‌های زندگی و صفا بخش خاطر پر دغدغهٔ ماست. تو روشنایی بخش تاریکی جان هستی و ظلمت اندیشه را نور می‌بخشی. 

«و ما یستوی الاعمی والبصیر و لا الظلمات ولا النور» و هرگز کافر تاریک جان کور اندیش با مومن اندیشمند خوش بینش یکسان نیست و هیچ ظلمت با نور یکسان نخواهد بود. چگونه سپاس گویم مهربانی و لطف تو را که سرشار از عشق و یقین است. چگونه سپاس گویم تأثیر علم آموزی تو را که چراغ روشن هدایت را بر کلبهٔ محقر وجودم فروزان ساخته است. آری در مقابل این همه عظمت و شکوه تو مرا نه توان سپاس است ونه کلام وصف.

تنها پروانهٔ جان بر گرد شمع وجودت، عاشقانه چنین می‌سراید: معلم کیمیای جسم و جان است، معلم رهنمای گمرهان است، معلم وارث پیغمبران است.

روزتان مبارک